Bottoms up?

Sinds ik bijna dertig jaar geleden op een redactie begon te werken, wordt er al gezegd dat de journalistiek op een kantelpunt staat, en dat staat ze nog steess. Redacties experimenteren met AI en omarmen maandelijks nieuwe tools, maar de ontwikkeling daarvan en de strategie erachter komt van de werkvloer, bottom-up,, op eigen initiatief, buiten de officiële kaders om. Vraag je uitgevers naar hun strategie? Dan blijft het vaak stil. Niet uit onwil, maar omdat de ontwikkelingen simpelweg sneller gaan dan de beleidsbepaling.

Er is afstand tussen de nieuwe mogelijkheden op de werkvloer, die als paddenstoelen uit de grond schieten, en de officiële koers. Dat is interessant, omdat grote technologische ontwikkelingen in het verleden vaak top-down werden aangejaagd.

De vraag is hoe lang dit in de journalistiek zo blijft en wanneer (en voorhal hoe) het gebruik van AI en de strategie erachter concreet vorm gaat krijgen in het beleid van uitgevers. Een strategie die verder gaat dan: ‘We moeten iets met AI’. Axel Springer is alvast begonnen. Geen beleid kan overigens ook beleid zijn. ‘Wij doen helemaal niets met AI’, is misschien wel een geweldig ‘unique selling point’.

Redacties willemn graag fact-checken, maar Large Language Models zijn beroerde factcheckers. Ze kunnen veel beter schrijven, maar daar willen redacties (terecht?) niet aan. Behalve koppen, en SEO-beschrijvingen, dat vindt bijna niemand een probleem.

Ik ben van plan om deze nieuwe ontwikkelingen bij te houden, hier af en toe iets over te schrijven, en deze site vooral ook te gebruiken als een plek om met nieuwe technologie te experimenteren.